Over het opruimen van spullen met emotionele waarde.
Jarenlang staan ze daar in de kast in 10 grote dozen. Mijn studieboeken! Boeken over mijn vroegere passie: De architectuur! Ik kon ze niet weg doen. Ze verhuisden mee van het ene naar het andere huis. Sommige hebben zelfs meerdere landsgrenzen overleefd. Maar toch bleven ze verstopt in van die grote plastic dozen van die grote Zweedse meubelgigant met vier grote letters. Je weet wel, die met de grote I. Af en toe bracht ik de boeken een bezoekje om er even in te bladeren en ze dan weer terug te leggen in de dozen waar ze beschut zouden liggen voor stof en zonlicht. Achter gesloten deuren in de logeerkamer.
De laatste jaren werd ik me echter steeds meer bewust van de reden van het wegstoppen van deze boeken. Ik vroeg mij steeds vaker af waarom ik ze niet in onze mooie boekenkast in de woonkamer ging neerzetten? Iets hield mij tegen. Maar wat? Was het de hoeveelheid die mij omverblies? Vond ik ze niet meer mooi genoeg om uit te stallen in onze mooie en gezellige woonkamer? Of was er misschien meer aan de hand?
Het opruim proces tijdens mijn burn-out
Toen ik in 2018 in een burn-out belande en tijdens mijn herstelproces ons huis goed onder handen heb genomen, kwam ik – je raad het al – ook weer mijn boeken uit een vroeger leven tegen. Een leven dat ik nu niet meer heb, vol overuren en werken, werken en nog eens werken.
Andere spullen kregen een nieuwe betere plek of ik maakte er korte metten mee en bracht ze naar de kringloop of de milieustraat. Maar mijn boeken die bleven in alle rust liggen achter de beschermende deuren van de kast. Je zou zeggen: Uit het zicht is uit het oog. Dit gold echter niet voor mij en mijn vroeger zo geliefde boeken. Het bleef aan me knagen.
Ooit is Nooit!
Iedere keer dat ik probeerde de boeken te sorteren en weg te doen blokkeerde er iets in mij. Er spookten gedachtes door mijn hoofd zoals: Ik kan ze toch niet weg doen? Weet je hoeveel geld ze wel niet gekost hebben? 5 jaar lang heb ik ervoor gestudeerd en nu moet ik alles weggooien? Wat als ik ze ooit weer nodig heb?
Allemaal vragen die ik ondertussen wel kan plaatsen. Vragen die mij de laatste paar jaren op heel veel vlakken hebben geblokkeerd.
Maar ondertussen weet ik dat het uiteindelijk niet om de materiële waarde van de boeken gaat of om het niet willen laten zien in onze woonkamer. Nee het gaat erom om te accepteren dat het werk als architect op dit moment niet meer bij mij past. Dat het niet is wat mij blij maakt. Dat het niet is waar ik voldoening uit haal. Het is tijd om ze los te laten. Tijd om hun een ander thuis te geven. Bij iemand die ze wel gaat gebruiken en die er wel blij van wordt. Iemand die er met veel plezier en interesse in bladert net zo als ik jaren geleden deed voordat ze in de dozen achter gesloten deuren verdwenen.
Oude overtuigingen loslaten
Uiteindelijk gaat het bij het opruimen van je huis en hoofd, je zou kunnen zeggen bij het opruimen van je leven niet alleen maar om het wegdoen van materiële rommel. Het gaat veel meer om het loslaten van oude overtuigingen en het grijpen van de kans om een bepaalde levensfase achter je te laten.
Dit betekend uiteraard niet dat je het verleden helemaal moet wegstoppen en er nooit meer aan terug hoeft te denken. Ik zie het eerder als loslaten van je oude leven om je nieuwe leven een kans te geven en zo te kunnen zijn wie je NU wil zijn.
Laat je verleden los en geef de herinneringen eraan een plek in je hart.
Spullen met emotionele waarde
Herken jij jezelf hierin? Vind jij het moeilijk om spullen met emotionele waarde weg te doen? Wat is het bij jou? De oude schommelstoel van Oma? Foto’s uit je verleden? De babykleren van je kinderen die ondertussen het huis uit zijn?
Kom je er niet uit? Neem dan contact met mij op en ik help je om de rust en ruimte in je huis en hoofd terug te vinden en vol positiviteit je nieuwe leven tegemoet te gaan.